ทันทีที่เกิดคำถามขึ้นมาว่า “เมื่อมองยุนแจแล้วคุณอยากเขียนอะไร” มันไม่ใช่คำถามที่ยากเลย  แต่ติดที่ว่า  คนธรรมดาอย่างออมจะบรรยาย “ยุนแจ” ออกมาอย่างไรต่างหาก  เพราะนี่คือชีวิตจริงที่พวกเรามอง  ไม่ใช่นิยายที่นึกจะจินตนาการอย่างไรก็ได้   แล้วออมจะมองพวกเขาทั้งสองคนยังไงดี? 

อาจจะมีแฟนคลับไม่น้อยที่ต่างก็ฟันธงว่ายุนแจคือคู่รัก  แต่ก็ยังมีอีกไม่น้อยที่มองต่าง  ออมเองก็เช่นกัน  เพราะฉะนั้นทุกบรรทัดต่อจากนี้  คือมุมมองที่ออมสัมผัสด้วยความรู้สึกของตัวเอง

  ทั้งชองยุนโฮและคิมแจจุงต่างเป็นลูกชายคนเดียวที่ต้องต่อสู้เพื่อความฝัน  และความฝันนั้นเองที่ทำให้ทั้งสองคนได้มาพบกันและรู้จักกันจนย่างเข้าปีที่ 9 แล้ว  แต่สิ่งที่ยังคงเสมอต้นเสมอปลายของสองคนนี้คือ  ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่เขาทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน  การแสดงออกที่เปิดเผยและชัดเจนเป็นสิ่งที่เราทุกคนต่างก็รู้ซึ้งและเห็นได้ชัด  แม้ว่าแจจุงจะเป็นเด็กผู้ชายที่มาดแมนและต่อสู้กับชีวิตมามากมายเพียงใด  แต่การวางตัวของแจจุงเมื่ออยู่ต่อหน้ายุนโฮนั้นกลับน่าทะนุถนอมและน่าปกป้องเป็นที่สุด  รอยยิ้มและแววตาที่อ่อนหวานซึ่งเราต่างก็รู้ดีว่าแจจุงมีไว้เพื่อใคร  ก็ทำให้ชองยุนโฮที่มักจะต้องรักษาภาพพจน์ตลอดเวลานั้นต้องอดอมยิ้มไม่ได้  และจำต้องแสดงออกว่าอยากจะดูแลและอยากจะเข้าใกล้คิมแจจุงทุกครั้ง  หลายต่อหลายครั้งที่ยุนโฮทำ “เนียน” แตะนั่นแตะนี่  จับมือถือแขน  หรือโอบกอดแจจุง  ออมมองว่ามันเป็นการส่ง-รับกำลังใจอย่างนึง  สังเกตเหมือนกันใช่มั้ยคะว่าเมื่อเกิดเหตุการณ์แบบนี้  ใบหน้าของทั้งสองคนจะอิ่มเอมไปด้วยรอยยิ้มและความสุขที่แม้แต่พวกเรายังอดชื่นใจไม่ได้

เมื่อยุนโฮได้กอดแจจุง  เมื่อนั้นคือเขาได้รับกำลังใจที่สำคัญที่สุด

เมื่อแจจุงได้วางมือลงบนตักของยุนโฮ เมื่อนั้นคือเขาได้มอบความเชื่อมั่นไว้ที่ผู้ชายคนนี้

และเมื่อทั้งคู่ได้สัมผัสมือและอยู่เคียงข้างกัน เมื่อนั้นคือพวกเขาได้ให้คำมั่นและถือว่าอีกฝ่ายคือที่พักพิงที่ไว้ใจได้ซึ่งจะหาจากที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว

นี่คือสิ่งที่เราต่างก็เห็นด้วย...ใช่มั้ยคะ?

ไม่ว่าด้วยฐานะใดๆที่ยุนโฮและแจจุงใช้เรียกความสัมพันธ์ของตนเอง  ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่าความรู้สึกเหล่านั้น  คือ ความรู้สึกดีๆที่เรียกว่า “รัก”  ที่ทำให้โลกของยุนแจที่สวยงามอยู่แล้ว  กลับงดงามมากขึ้นไปอีก  

ต่อให้วันใดวันหนึ่งคิมแจจุงอารมณ์ไม่ดีทั้งวัน  เพียงมองหน้าชองยุนโฮ  ไม่นานรอยยิ้มของนางฟ้าก็จะปรากฏ

ต่อให้วันใดวันหนึ่งชองยุนโฮเหนื่อยล้าและท้อแท้  เพียงคิมแจจุงนั่งอยู่ข้างๆ  ไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ยคำใด  ขอเพียงไหล่ที่ว่างให้ชองยุนโฮได้อิงพัก...เท่านั้น

ขอบคุณ “ยุนแจ” ขอบคุณคำๆเดียว ที่จำกัดความถึง “คนสองคน”  ที่ได้ทำให้คนมากมายได้มองอะไรๆกว้างขึ้น  ขอบคุณที่สร้างนิยามความสัมพันธ์สวยงามเกินกว่าที่ใครก็ตามจะสามารถให้ความหมายนั้นได้ลึกซึ้งไปกว่าความรู้สึกของพวกเขาเอง...เพราะ “ยุนแจ” คือ  หุ้นส่วนชีวิตที่ก้าวข้ามเส้นของคำว่าเพื่อนและคนรักไปแล้ว

Rocialla

สวัสดีอีกครั้งค่ะ  มาพร้อมกับเรียงความอีกฉบับแล้ว~  อยากบอกกับทุกคนที่ส่งเรียงความจริงๆว่า  รู้สึกดีมากๆเลยค่ะที่ไ้เห็นมุมมองของสองคนนี้จากเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ^^ อยากให้ยุนแจได้มาอ่านจังเลยเนอะ อิอิ

วันนี้เอาเช้าท์ใหม่มาแปะอยู่ด้านล่างของคาเฟ่นะคะ^o^  ไว้จะมีกิจกรรมมาให้ได้ร่วมกันอีกที  มีใครมีอะไรจะเสนอรึเปล่าเอ่ย??? ^^

พบกันใหม่เอนทรี่หน้าค่ะ~